top of page
Zoeken

Waarom incest gezinnen verscheurt

‘Je verzint het!’ Of: ‘Je stookt.’ Dat is wat slachtoffers te horen kunnen krijgen als ze in hun gezin van herkomst eindelijk durven te vertellen dat hun vader hen als kind seksueel misbruikt heeft.


De gemene deler in de verhalen die ik hoor over incest door vaders, is dat een slachtoffer het óf niet durft te vertellen uit angst dat het hele gezin overhoop wordt gehaald. Óf als het geheim wel gedeeld wordt, het slachtoffer erop aan gekeken wordt.


Eenzaamheid na incest

Je zou verwachten dat moeders medeleven tonen. Dat broers en zussen zullen troosten. Dat er spijt getoond wordt omdat niemand het in de gaten had. Maar dat is vaak niet wat er gebeurt.

Het slachtoffer wordt niet geloofd. Gezinsleden zwijgen. Met gebogen hoofd. Of boos: ‘Hoe kan je dat nou zeggen! Wat doe je me aan!’ En het is de schuld van het slachtoffer.

 

Ik hoorde verhalen van slachtoffers die uit het gezin werden verstoten. Liever dan onder ogen zien wat voor verschrikkelijks er plaatsvond, wil men het mooie plaatje van het gelukkige gezin in stand houden. Als het slachtoffer het spel niet meespeelt omdat zij (of hij) gehoord wil worden en erkenning nodig heeft, ligt ze eruit. Zij is de onruststoker.

 

Het is niet zomaar wat om te bekennen dat vader een misbruikpleger is. Het duurt vaak tientallen jaren voordat een slachtoffer zover is dat ze het durft en een ingang vindt om het te vertellen. Het vereist moed om erover te praten, vooral binnen het gezin. Om bovengenoemde redenen.

Het slachtoffer voelt aan dat het onderwerp taboe is. Als ze zich veilig had gevoeld en geweten had dat moeder voor haar op zou komen had ze het allang verteld.

Soms vertelt een slachtoffer het pas als vader is overleden. Maar ook dan wordt vaak afwijzend gereageerd.


Als buitenstaander kan ik het me er vanuit het standpunt van de andere gezinsleden wel iets bij voorstellen. Want de gezinsleden ontdekken dat ze al die jaren in een leugen hebben geleefd.

Moeder gaf haar liefde aan een man die een misdaad pleegde met haar bloedeigen dochter.

Hoe kan het dat ze het nooit heeft gezien? Hoe zwaar is het om dat te beseffen?

En was de liefde die haar man haar gaf ook een leugen? Wat betekende ze voor hem als vrouw, als hij seks had met haar kind?

De broers en zussen van het slachtoffer hielden van hun vader. Hem zien als incestpleger? Onmogelijk.

 

Misschien had moeder door wat er speelde. Maar uit angst voor de gevolgen keek ze weg. Ze had haar man erop aan moeten spreken. En wat dan? Ze zou aangifte moeten doen. Het kon uitlopen op een echtscheiding. Waar moest ze dan heen? En zou hij de alimentatie wel betalen? Dus liever hoopte ze dat haar dochter (of zoon) er zonder al teveel schade uit zou komen en ze zweeg om de rest van het gezin te beschermen.

 

Daar sta je dan als slachtoffer. Geloof me, dat moet eenzaam voelen. Je krijgt geen erkenning. Je hoort er niet meer bij. Jij bent de zondebok. Hoe ga je daarmee om? Hoe vind je daarin jouw weg?

 

Als hulpverlener vind ik het niet makkelijk om daar antwoord op te geven. Want ik kan het gezin niet zomaar lijmen. Hooguit kan ik mediator zijn, als men mij tenminste wil toelaten.

 

Zelf ben ik geen slachtoffer van incest. Wel van zowel verstoting door mijn ouders als van seksueel misbruik. Dus ik weet hoe eenzaam je je kan voelen en hoe het door kan werken op de rest van je leven.

Maar ook dat het geen last meer hoeft te zijn. En dat je vrede met jezelf kan krijgen.

 

Ik bied je graag mijn luisterend oor en de erkenning die je nodig hebt.


Ans Breetveld

 

Wil je reageren op bovenstaande? Neem dan gerust contact met me op

10 weergaven0 opmerkingen

Commentaires


bottom of page